Załóżmy, że postanawiasz kupować tylko polskie produkty, nie tylko rolne. Jeśli tak, zauważysz, że to może być bardzo skomplikowane. Jest ich coraz mniej. Na pewno warto zacząć od internetu, bo tu znajdziesz najszybciej. 
W sklepie pomoże ci wspomniana aplikacja POLA.

Możesz też sprawdzić właściciela marki — np. w KRS lub po prostu poprzez szybkie wyszukanie w Google z zapytaniem, kto jest właścicielem danej marki lub szukając produktu i opinii o nim.

Szukaj w okolicy – czyli czasami najprostsze rozwiązania są najlepsze.

• Targowiska lokalne i giełdy rolne – niestety coraz rzadszy widok w przestrzeni miast i wsi, bo tereny targowisk bywają cenne dla deweloperów, a my coraz częściej wybieramy supermarkety. To miejsca, w których najczęściej spotykasz producenta i masz możliwość maksymalnego skrócenia drogi jako klient. 
• RHD / MOL przy nazwie gospodarstwa — oznacza, że rolnik prowadzi zarejestrowaną sprzedaż bezpośrednią (Rolniczy Handel Detaliczny lub Marginalna, Lokalna i Ograniczona działalność) — to formalna gwarancja legalnej, kontrolowanej sprzedaży. Co do kontroli – oj, jest kontrolowana!
• Festyny, jarmarki, festiwale żywności, targi śniadaniowe – wydarzenia, na których wystawiają się lokalni wystawcy i producenci. Polecamy Mazopikniki – byliśmy, widzieliśmy, są naprawdę ok. Jeśli szukasz w różnych województwach, ciekawą bazę ma portal Polska Smakuje – zobacz. 

Świetna aplikacja, która „zbiera” nam producentów wg. lokalizacji. Każdy z nich wpisuje się z własnej woli, więc jest otwarty na sprzedaż bezpośrednią. Świetne produkty i dobre ceny – bardzo do polecenia. Aplikację pobiera się oczywiście bezpłatnie.  

Niezwykle ciekawa i wartościowa inicjatywa Maćka Michalskiego, który stworzył portal pro publico bono, z potrzeby serca, dla siebie i swoich najbliższych i dla tych, którzy chcą kupować bezpośrednio i zdrowo. Na portalu są zweryfikowane miejsca i mapa, na której możecie znaleźć to, co dobre. Odwiedź portal – polecamy! Jeśli jesteś wytwórcą – skontaktuj się przez stronę i bądź częścią tej inicjatywy.

Oficjalne, bezpłatne narzędzie Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi uruchomione we współpracy z ARiMR na początku 2026 roku. Rolnicy publikują tu oferty sprzedaży bezpośredniej, a konsumenci znajdują lokalnych producentów na interaktywnej mapie, bez pośredników. Co istotne, wpis wymaga występowania w ewidencji producentów. Na razie jest tu niewielu producentów, ale jeśli mapa się rozwinie, może być naprawdę wartościowym źródłem informacji. Portal o zróżnicowanej treści, więc trochę trzeba się dokopywać do mapy, dlatego – podajemy w linku wyżej.

Gospodarstwa z Sieci, to miejsca otwarte dla odbiorców. Zobacz listę i sprawdź, czy masz jakieś w okolicy. 

Platforma internetowa, na której producenci rolni bezpłatnie zamieszczają oferty swoich produktów.  Portal odwiedzisz tutaj. 

Coraz więcej w naszej przestrzeni internetowej i fizycznej – grup konsumenckich zamawiające zbiorowo bezpośrednio u rolników (popularne w większych miastach, ale coraz częściej też lokalnie), które dodatkowo obniżają koszty transportu (większe zamówienie=tańsze koszty).  Tymczasem grupy np. na FB, typu „Kupuję u rolnika [region]”, są bardziej nieformalne, ale należą do bardzo popularnych.
Część kooperatyw jest zrzeszonych w sieci. 

Coraz więcej gospodarstw prowadzi własne sklepy online (poza dużymi platformami) — warto szukać, znajdować i kupować.

Patriotyzm zacznij od koszyka, ale jak? Czytaj etykiety (w ogóle je czytaj!, dla swojego dobra….).
Na co warto zwrócić uwagę?
Pamiętaj, że każdy paragon to Twoja decyzja, czy pieniądze zostaną w Polsce. 

• Wyprodukowano w Polsce/Made in Poland — to realna deklaracja gdzie produkt powstał lub wyrósł.
• Znak „PRODUKT POLSKI” – to ustawowo uregulowane, dobrowolne oznaczenie. Może go używać tylko producent, którego produkt powstał z  surowca w co najmniej 75% pochodzącego z Polski. Pozostałe 25% składników może być importowane  wyłącznie wtedy, gdy dany surowiec nie jest w Polsce dostępny (np. niektóre przyprawy, bakalie, składniki egzotyczne). 
• Miej przy sobie aplikację „Pola. Zabierz ją na zakupy” — po zeskanowaniu kodu kreskowego analizuje strukturę kapitałową firmy (czy kapitał jest polski). To obecnie chyba najlepsze praktyczne narzędzie do weryfikacji „w sklepie, na szybko”.  Te informacje są zdecydowanie bardziej wiarygodne niż kod cyfrowy 590, bo że wskazuje on tylko, że firma wprowadzająca produkt na rynek zarejestrowała swój numer w polskim oddziale GS1. 

Zwracaj uwagę na oznaczenia.

 Warte uwagi, to:

• Poznaj Dobrą Żywność (PDŻ) i system QAFP — krajowe systemy jakości żywności.
• Członkostwo w Polskiej Izbie Produktu Regionalnego i Lokalnego — dla wyrobów tradycyjnych i regionalnych.
• Unijne oznaczenia Chroniona Nazwa Pochodzenia (ChNP) i Chronione Oznaczenie Geograficzne (ChOG) — np. dla ser oscypek, obwarzanek krakowski, miód wrzosowy z Borów Dolnośląskich itp.
• Certyfikacja ekologiczna –  jeśli produkt ma prawo nosić słowo „bio”, „eko” czy „organic”, to za tym stoi realna, coroczna kontrola gospodarstwa lub przetwórni, bo to produkcja w ściśle kontrolowanym systemie prawnym.
  Jak rozpoznać produkt ekologiczny? Zielony liść z gwiazdek (logo UE „Euroliść”) — obowiązkowe unijne oznaczenie na wszystkich paczkowanych produktach ekologicznych sprzedawanych w UE. Kod jednostki certyfikującej obok liścia, w formacie PL-EKO-XX (np. PL-EKO-06, PL-EKO-08, PL-EKO-14) — to numer nadany  konkretnej, akredytowanej jednostce, która nadzorowała danego producenta. Kod kraju pochodzenia surowców przy liściu — np. „Rolnictwo UE” / „Rolnictwo spoza UE” / „Rolnictwo PL” — to dodatkowa informacja, skąd fizycznie pochodzą surowce (niezależna od tego, kto certyfikował).

).Nie odkrywamy Ameryki wpisem zachęcającym do kupowania polskich produktów, ale czasem można mieć naprawdę wrażenie, że konsumentów zupełnie nie interesuje, gdzie powstaje produkt i jakie znaczenie ma to,
czy jest polski czy nie. O sprawdzaniu składów nie wspominając. 

Dlatego też warto przytoczyć kilka – DOBRYCH przykładów krajów i narodów, które szanują same siebie i kupują swoje, narodowe i lokalne produkty, To jest przejaw patriotyzmu – konsumenckiego (termin już bardzo pełnoletni, a zainteresowanych odsyłamy do poszukiwania hasłami: patriotyzm konsumencki, etnocentryzm konsumencki).

• Szwajcaria – jej mieszkańcy to liderzy świadomości pochodzenia produktu — aż 68% Szwajcarów sprawdza w sklepie kraj pochodzenia kupowanej żywności, Bo dla Szwajcarów ma to znaczenie. Da się?

• Japonia i Korea Południowa — narody o silnej kulturze preferowania rodzimych marek (podobnie jak Stany Zjednoczone, Chiny – tu jest to o tyle ciekawe, że przecież jesteśmy zalani przez chińskie produkty). 

• Niemcy i Francja — w Europie to właśnie te kraje uchodzą za najsilniej związane z patriotyzmem konsumenckim, choć badania wskazują, że podobne postawy silnie występują też we

• Włochy, Rumunia, Grecja, Austria – bywało różnie, ale jest dobrze. W Grecji po kryzysie zadłużeniowym doszło do zjawiska określanego jako „rewolucja kartoflana”. Zaczęło się od protestów przeciwko wysokim cenom żywności, a przerodziło się w ruch „kupuj bez pośredników”. We Włoszech patriotyzm konsumencki jest bardzo rozwinięty, czego przykładem jest ml.in. tzw. Kilometro zero modny, dobrowolny trend – lokale reklamują, że kupują od lokalnych rolników. W Austrii, od kilkudziesięciu lat funkcjonuje znak jakości Agrarmarkt Austria, który jest nie tylko deklaracją pochodzenia, ale tez kompletnym systemem kontroli łańcucha dostaw. W Rumunii tymczasem, popularna jest akcja, prowadzona w trybie ciągłym – Cumpără Românește (Kupuj Rumuńskie).

• Stany Zjednoczone — kampania „Buy American” to jeden z najbardziej rozpoznawalnych przykładów zinstytucjonalizowanego patriotyzmu konsumenckiego na świecie, obecny w polityce gospodarczej i marketingu od dekad.